Өзекті

Ainur Saparova — Wed, 21 Sep 2011 10:09:42 +0000

22-қыркүйек – Халықаралық тілдер күні! Әр ұлт өзінің тілі, ділі арқылы ұлт болып саналады. Кеше бір мектепішілік шараға журналист ретінде қатыстым. Редактор тапсырма беріп тұрғасын барып көрейінші дедім. Шынымды айтсам, барғым келгені шамалы еді. Бірақ, оқушылардың дайындығы да жақсы екен, ұлттық тағамдарды таныстырып, әр ұлттық костюмін киіп шықты. Әр ұлттың тілінде құттықтау сөз айтты. Кенет, неге екенін қайдам, көңілім өзінен-өзі босап, көзіме жас келді. Өзегім өртенді.

Біз неткен шексіз қонақжай, өте бос едік? Өзге ұлт өкілінің тілін, ділін, дінін керемет асқақтата құрметтейміз. Өзімізге келгенде… Жаның удай ашиды. Не бір тілімізді әлі күнге дейін қорғай алмай келеміз, не бір күнделікті тұрмыста тұтынуға ыңғайлы тігілген ұлттық киімге жарымаймыз. Той, Наурыз мейрамдарында ғана еске түсіреміз. Кейбір апайларымызға рахмет, ою-өрнегі бар жалғыз кәжекейді көпшілік алдында мақтанышпен киіп жүреді.

Мына шараға қатысты айтпағым бар еді. Бір орыстілді газеттің журналисі сөз сөйлегенде, оқушыларға орыс тілінің ресми тіл екендігін қайта-қайта айтып, оның қандай тіл екендігін сайрады ғой кеп. Онсыз да сол тілде сөйлеп жүрген қазақ баласының миына жағдайды пайдаланып өзінің үгіт-насихатын жүргізіп қалды.

Шамасы, орыс тілін ығыстыру мәселесі шамына тиіп кетіп жүрген болуы керек. Зейнеткерлік жасқа шықса да қазақ тілін меңгермей неғып жүр десеңізші. Қазақ тілінің билік ететін уақыты болды ғой! Біз осы әлемдік ортада орнымыз бар біртұтас мемлекет емеспіз бе???